Kendini, bazen geleceğini ararken buluyorsun... Dimdik, duvar gibi dururken herkesin karşısında, aynada kendine bakınca, bir enkaz görmek... Yüreğini acıtan birşeyler varsa devamlı derininde, yaşamak ne kadar da zorlaşıyor... Ümit ettiğin şeylerin, elinden bir bir kayıp gitmesi ve senin öylece bakman, onların ardından...

Gözyaşlarımı içime akıtıyorum... Güldüğümde de, gizli birşeyler var... Artık eskisi gibi gülemiyorum... Mutsuzum... Huzursuz... Benden başka bir hayat yaşanıyor dışarıda ve ben bu hayata dahil olamıyorum... Dahil olmak istemiyorum çoğu zaman, olmak istediğimde de camdan dışarı bakan küçük bir çocuk gibi, korkuyorum... Penceremdeki demirlere tutunup, kalbimin hızlı hızlı çarpışına ayak uyduruyorum... Ama, adım atamıyorum... Öyle bir ikilem ki bu... Bazen sadece bundan yoruluyorum...

Allah'ım sen yardım et... Ne zor, bu dünyada yaşayabilmeyi başarmak... Ne zor, her gözünü açtığında bu yeni güne uyanmak istemeyip, zorla bunu yapmak... Ne zor... 

Hayat, ne zorsun sen... Gözyaşlarıma da ne aşık!...