Birgün anlayacaksın...
Anlayacak ve ağlayacaksın...
Taşacak pişmanlığın vicdanından da,
Yere göğe sığamayacaksın...
Ömrün tükenecek, çıldıracaksın...
Bulamayacaksın o saf sevgiyi, hiçbiryerde...
Hiçbiryerde kalamayacaksın...
Boşuna olacak, her arayışın,
Her arayışının ardından, ölesiye yorulacak,
Olduğun yere yığılacaksın...
Göremeyeceksin hiç, bir kez bile,
Sevginin merhametini, anlayışını, hürmetini...
Bilemeyeceksin bir daha asla,
Gülmek, ne demekti...
Ömrünün bittiğini sandığında hep,
Yeniden başlayacaksın, çekmeye bu ahı...
Bitecek, tükenecek, sonra yeniden kalkacaksın...
Kalkamamayı dileyerek...